[عنوان ندارد]

مطلب بصورت موقت و بدون نمایش در وبلاگ ثبت شده است

توبه ام را در آنشب قدر به ياد مي آورم .توبه از تمام گناهان ريز و درشتم را ، تمام زندگي ام متعلق به خداست . من او را جستجو مي كنم ، كسي را كه مي خواهم از صميم قلب بپرستمش ، مي خواهم بخوانمش و تنها از او ياري و حمايت بطلبم .

آري ! قلب خويش را در تمام شرايط ، مانند عقربه قطب نما كه هميشه در يك جهت است ، به سوي خدا و خداوندگار متمركز  می كنم .  به سوي او نگاه می كنم و او به سوي من ، اين راه اوست كه من مي خواهم در پيش بگيرم .

بدين منظور ، من قلب خود را آزاد مي كنم تا آنچه را كه خودم دوست دارم به خدا تحميل نكنم . حالا اگر به خوبي به درونم بنگرم متوجه مي شوم كه وابستگي هاي ناهماهنگي دارم كه در برابر آنها واقعاٌ آزاد نيستم براي مثال ، در برابر انتخابي كه بايد انجام بدهم آزاد نيستم .من مي توانم مانند پرنده اي باشم كه زنجير به پايش بسته اند و نمي تواند به جايي كه مي خواهد پرواز كند .من آنچه را كه به آزادي من لطمه بزند به خدا معرفي مي كنم ، قلب خويش را به سمت و سوي خدا متمركز مي كنم و آنچه را كه مرا به سوي ستايش و عبادت او هدايت مي كند دنبال مي كنم .

به ياد مي آورم كه خدا ، خداي من است او رب الارباب من است او قلب منست ، او همه كس منست و راهي كه او مرا در آن هدايت مي كند راهي است كه به من حيات فراوان مي بخشد .